Met trots maakt de Stichting Second Chance Foundation (Animalinneed) bekend dat wij de heer Bob Rulkens bereid hebben gevonden om ambassadeur van onze stichting te worden. Bob is directie lid van Botéba BV te Oosterhout, een toonaangevende groothandel in dierengeneesmiddelen. Wij zijn erg blij met Bob als ambassadeur. Voor ons werk zijn wij erg afhankelijk van sponsoring en met Bob halen wij veel kennis op dat gebied binnen. Bob is een zeer betrokken mens naar dieren toe en met een passie voor honden. Dat is voor ons natuurlijk de beste combinatie. Als ambassadeur gaat Bob zich inzetten om de Stichting een grote naamsbekendheid te geven. Met donateurs en sponsors verkrijgt de Stichting de benodigde financiële stabiliteit.

Boteba Bv sponsort noodlijdend asiel in Spanje

Dit doen we door professionele, gedreven non-profit stichtingen, die op verantwoorde en legale wijze proberen het dierenleed in Spanje te verzachten, te helpen en te ondersteunen.

Bezoek de website

Wanneer je de ruime, lichte Faunaland in het centrum van Den Dolder binnenloopt heet Chester, een Spaanse jonge reu van onbestemd ras, je al vrolijk welkom. Hij is door de eigenaren van Faunaland als pup geadopteerd uit een Spaans asiel. Ze hadden hem aan de hand van een foto via internet gevonden en waren op slag verliefd. Maar zij zijn niet de enige dierenvrienden die een Spaanse hond een mooi leven hebben gegeven.

Ook klanten van Faunaland komen regelmatig met hun 'Spanjaardje' winkelen. Dat heeft natuurlijk alles te maken met het feit dat Faunaland een zeer uitgebreid assortiment heeft en zelfs van enkele grote merken als Royal Canin een 'winkel in een winkel' heeft. Daarnaast staat het personeel van deze speciaalzaak de klant altijd deskundig en professioneel te woord en adviseert het bij de aanschaf van voer, medicijnen, speelgoed en accessoires voor huisdieren. En die kennis en ervaring zijn erg belangrijk wanneer je een asieldier in huis haalt.

Anne-Marie, klant sinds Faunaland Den Dolder haar deuren opende in 2005 en eigenaresse van drie Spaanse hondjes, komt hier wekelijks winkelen. Naast de artikelen die ze gewoon aan de kassa afrekent mag ze ook regelmatig spulletjes meenemen die Faunaland schenkt aan het Spaanse asiel in La Linéa de la Conceptión. Ze is één van de vele vrijwilligers van het asiel dat dankzij de steun van sympathisanten als Faunaland Den Dolder draaiende kan blijven. Anne-Marie: "ik kwam hier direct nadat we onze eerste hond uit Spanje adopteerden, vijf jaar geleden. Zo'n hond heeft onder slechte omstandigheden moeten leven en heeft in het asiel, waar men altijd kampt met geldgebrek, minder goed voer gegeten. Dankzij de adviezen van Faunaland hebben we geleerd hoe je je nieuwe huisdier kunt laten aansterken, zodat het op een gezond gewicht is en een mooie, glanzende vacht krijgt. Het voer en de genees- en verzorgingsproducten die ze hier verkopen zijn allemaal kwalitatief hoogwaardig, en zeker wanneer je een hond hebt die geen luxe leventje heeft geleid is het enorm belangrijk dat je je deskundig laat adviseren en goede producten koopt".

Natuurlijk is Faunaland er niet alleen voor asieldieren. De schappen liggen vol met alles voor de verzorging van vele soorten gezelschapsdieren. Maar een asiel als dat in La Linéa de la Conceptión, dat door een Nederlander wordt gerund en wordt gesteund door de Nederlandse stichting Second Chance Foundation, kan de extra hulp goed gebruiken. En omdat het een professionele, gedreven non-profit stichting is die op verantwoorde en legale wijze helpt het dierenleed in Spanje te verzachten, draagt Faunaland Den Dolder graag een steentje bij.

Anne-Marie:" ze zouden het asiel nooit zo helpen wanneer we onze zaakjes niet heel goed op orde hadden. Alle geadopteerde honden die naar Nederland reizen, doen dit pas nadat ze een bloedtest hebben ondergaan, gechipt zijn, een Europees paspoort voor gezelschapdieren hebben en op gedrag zijn getest. Een zieke of onbetrouwbare hond komt niet naar Nederland. Ze worden hier door een adoptieteam pas na zorgvuldig onderzoek gekoppeld aan een baasje. En tja, zolang we in Europa nog steeds geen einde hebben gemaakt aan het dierenleed, moeten we elkaar gewoon een beetje helpen. Onze droom is dat we ooit geen honden meer in Nederland hoeven te plaatsen, omdat men in het land zelf zorgt voor een dierwaardig bestaan van huisdieren. Dat gaat alleen niet snel. Tot die tijd moeten we iedere maand weer zien dat de 5000 euro er is, die we nodig hebben om de ruim 500 honden die er zitten te eten te geven.

Het is fantastisch dat Faunaland ons helpt met steun in natura als goed voer. En denk aan geneesmiddelen, die broodnodig zijn om de honden in het warme klimaat daar te beschermen tegen zandvliegen, teken en vlooien". Dat laatste behoort tot de expertise van een andere partner van het asiel. Botéba B.V., groothandel in diergeneesmiddelen die onder andere Faunaland voorziet van top medische producten voor kat en hond, heeft het asiel inmiddels ook leren kennen en omarmt de doelstelling en het werk van de vrijwilligers in Nederland en Spanje. Samen met zijn fabrikanten schenkt Botéba producten met een korte expiratiedatum aan het asiel. Dankzij deze steun kan men hierdoor iets doen aan enkele van de grootste vijanden van het asiel: teken, mijt en vlooien.

Bob Rulkens van Botéba: "vooral in zuidelijk Europa heeft men last van deze ziekteoverbrengers. Dankzij de goede bescherming die onze producten bieden kunnen we voorkomen dat honden in zo'n primitieve leefomgeving als het asiel onnodig ziek worden. Ze hebben het al zwaar genoeg. En het is een fabeltje dat we de opmars van mediterrane ziekten kunnen stoppen door geen dieren meer uit Spanje te adopteren. Helaas reizen teken en zandvlooien, net als virussen, door het veranderende klimaat steeds verder naar het noorden. Dus ook in Nederland moeten we met goede producten onze honden beschermen."

De stichting Second Chance Foundation sluit zich van harte aan bij dit advies. Hoe meer honden in het asiel kunnen profiteren van goed voer en geneesmiddelen, hoe beter hun conditie is. En die hebben ze hard nodig om te kunnen overleven. Want het leven in het asiel is helaas erg, erg zwaar. Dankzij Faunaland en Botéba maken ze een kans. En dat verdient ieder dier, waar het ook is: een kans op een gezond en gelukkig leven.

Meer weten over deze stichting en dit asiel?
Kijk op www.animalinneed.com

Op 15 Augustus 2009 toen het grootste deel van het land tijdens een feestdag aan het strand lag, waren mijn verloofde en ik aan het fietsen in Andalusië, genietend van de zonnestralen tijdens dit magische uur toen plotseling ons gevoel van geluk ruw verstoord werd door twee geweerschoten, vijftien minuten later, de bloedstollende kreten van een hond zo donker en afschuwelijk dat onze harten direct braken. Tegenover de smalle vallei, bedekt met dik droog struikgewas, ontdekte ik een lichtgeel huis met mijn verrekijker, ik zoomde verder in en twee mannen - een wat oudere zwaargebouwde en een jongere - sloegen een kleine weerloze hond, voor wat als zestig eeuwig durende seconden leek te duren, terwijl het schreeuwde om genade. Toen werd alles stil. Gedreven om de mannen te identificeren, reden wij door; bij het hek vertelde mijn verloofde aan de jongste van de twee dat wij een hond in vreselijke nood hadden gehoord, dat het geluid schijnbaar vanaf deze locatie afkwam. Hij antwoordde met een glimlach, en gaf een beschrijving van hoe een kleine hond inderdaad was ontsnapt terwijl het verhuisd werd van een kleine naar een grotere kooi en dat het een tijd duurde voordat ze haar erin kregen, "Je had het moeten zien," zei hij, "Het was een heel gedoe! ". Voor de rechtbank twee dagen later hielden de jagers vast aan hun verhaal met de toegevoegde bewering dat de hond gezond en levend was. Om dit te weerleggen toonde onze advocaat bloedige foto's, rontgenfoto's en een autopsierapport van de dode twee jaar oude Jack Russel teef - opgehaald van waar ze haar gedumpt hadden, verpakt in een witte zak - twee maal van dichtbij met een jachtgeweer in de rug geschoten, meer dan 200 kogeltjes ingebed in haar lichaam. Toen de mannen constateerden dat ze nog leefde, besloten ze om haar dood te slaan, door haar benen en rug zo beestachtig te slaan dat haar roep om genade in de hele vallei te horen was.

Er werd ons verteld dat de hoorzitting een succes was omdat er nog een volgende komt zodat we hoopvol zijn dat gerechtigheid zal zegevieren. Maar in de week sindsdien, is het bij het lichtgele huis akelig stil geworden; Seprona, de milieu politie die zich bezig zou moeten houden met dit soort zaken, is nooit terug geweest om de toestand van de resterende 9 honden, die geen voer hebben gehad en niet zijn uitgelaten, te controleren. Geen follow-up. Geen actie. Als we niet opnieuw iets doen, zullen de honden zeker verhongeren in hun kooien. De rechter beloofde nog een tweede autopsie, maar het lichaam van de hond ligt nog steeds in de vriezer van onze vriend. Gisteren hoorden we het geluid van een ander pistoolschot weerkaatsen over de vallei..

Wreedheid tegen dieren is niet nieuw in Spanje - honden worden routinematig verlaten, in rivieren gegooid, beladen met stenen om hun nek, aangereden en achtergelaten met gebroken benen door hun eigenaren zodat zij de auto niet kunnen volgen, het ergste van alles zijn de vreedzame en zachtaardige jachthonden Galgo's (Greyhounds) en Podenco's die worden opgehangen in pijnbomen, vaak massaal aan het einde van het jachtseizoen in de alom bekende plaatsen in centraal Spanje, zoals Medina del Campo, zelfs nog erger, jagers berechten hen, degene die volgens hen slecht hebben gepresteerd krijgen de "Piano speler" methode, worden opgehangen aan een lage tak, voeten die tikken op de grond, hun noodlot uitstellend tot dat ze uitgeput zijn, dan stikken ze. Tot 50.000 honden sterven op deze manier in Spanje elk jaar, als onderdeel van een sadistische traditie uit noodzaak voor armere jagers in vroeger eeuwen die zich niet konden veroorloven om ze te voeden, kozen in plaats daarvan om nieuwe honden te fokken. En net als stierenvechten, zijn tradities in Spanje moeilijk te doorbreken, hoe barbaars dan ook.

Ondanks de druk van dierenrechten groepen en sommige verontwaardigde burgers, evenals veel brieven uit het buitenland, doet de Spaanse regering schijnbaar weinig om de opknoping van honden of het misbruik van huisdieren te stoppen. (Jachthonden worden niet aangemerkt als huisdieren) en bijna elke klacht wordt genegeerd. Er zijn geen fokcontroles, zodat van de 15 gefokte honden er 3 worden gehouden om te jagen voor een jaar tot een maximum van 2 of 3, maar niet meer, de rest wordt geslagen, verlaten, geinjecteerd met bleekwater, opgehangen, verbrand, verdronken met behulp van elke goedkope, wrede methode mogelijk.

Een paar dagen na de tragische dood van de Jack Russel waren mijn verloofde en ik, een deel van het Animalineed/ Second Chance Foundation asiel in La Linea, in de buurt van Gibraltar, aan het schoonmaken. Jarenlang was dit een door de overheid geexploiteerde Perrera, een officiele hondenopvang dat bestond uit nog een droevig geel huis dit keer met een lange, verroeste schoorsteen reikend naar de hemel. Volgens de wet hadden honden die hier werden achtergelaten slechts 10 dagen voordat zij "in slaap gebracht" werden - een erg kleine kans op adoptie hoe je er ook over denkt - helaas heengezonden door mannen die ervoor kiezen om geld te besparen door ze op het hoofd te slaan met een vierkante metalen knuppel, vaak duwen ze hen gedeeltelijk bij bewustzijn in de oven om het geld, bestemd voor de euthanasie, in eigen zak te steken. Onze Nederlandse vriend Peter en zijn vrouw Madeleine kwamen hier vier jaar geleden, toen een lokale dierenrechten groep een paar kennels naast de Perrera hadden geplaatst om honden te redden van dit wrede einde. Peter deed de beul een aanbod dat hij niet kon weigeren, en nam de honden elke 10 dagen op zich door hen te verhuizen naar waar hij maar kon, zo goed hij kon, om zo klaar te spelen dat het dodingsstation na verloop van tijd gesloten zou worden.

Gebouwd meestal van draadhek en golfplaten, blootgesteld aan de zon, droog en stoffig is het nu een gelukkiger bouwvallig kamp voor ongeveer 500 honden die op elk mogelijk moment begerig op een tweede kans wachten. - een baken van hoop, met een sterk gevoel voor honden in nood, gedwongen om de handen uit de mouwen te steken: met ontbloot bovenlijf zijn bouwvakkers uit Oost-Europa hard aan het werk aan nieuwe rijen kennels met echte vloeren en daken - Allemaal onlangs geschonken door de schoonvader van een bekende Nederlandse paarden springruiter voordat de koude winter aanbreekt; een groep toegewijde jonge vrijwilligers, voornamelijk uit Nederland, besteden week na week aan het schoonmaken van kennels terwijl slechts op een kilometer afstand toeristen en de lokale bevolking onbewust liggen te luieren op het strand; een dierenarts in een blauwe overall en piepende rubberen laarzen beweegt zich van kennel naar kennel, gewapend met een glimlach, pleisters, antibiotica en naalden om gebroken lichamen en harten te repareren. Gedurende de dag wordt er met beperkte middelen hulp geboden en hens aan dek-meer honden worden binnengebracht, fysiek en mentaal gebroken - allen hebben behoefte aan liefde, genezing en een nieuw thuis.

De verlaten en beschadigde honden, hun leven in de wachtstand, vermoeide en achterdochtige blikken, maar in ieder geval zijn ze hier veilig. In een hok ligt een gebroken maar vredige Galgo (Greyhound) in afwachting van haar lot, het wit van haar ogen zichtbaar boven de lange littekens op haar elegante neus, een gezwollen been met verse verwondingen. Volgende deur, een jammerende, getraumatiseerde jonge Dalmatier ligt ineengedoken in de hoek, te bang om binnen 2 meter in de buurt van de mens te komen. Maar een paar verraden een sprankje van hoop en vertrouwen in opkomst als ze met hun staarten kwispelen terwijl werknemers die passeren hun hoofd aaien. Ongelooflijk, met beperkte middelen helpt het project iedere maand een aantal naar een nieuw leven in Nederland, Denemarken en Duitsland - landen toegewijd om hen te aanvaarden. Helaas is Belgie nu bezig met het opleggen van een verbod op het importeren van galgo's uit Spanje op basis van de beoordeling van de Spaanse regering dat de situatie tegenwoordig prima is. Ondanks dit, worden om de paar dagen een aantal gelukkigen in Peter's wagen geladen - de happy express - naar luchthaven Malaga, paspoort in de poot, slechts uren verwijderd van een nieuw en liefdevol gezin. Peter en zijn team hebben meer dan 3.000 geredde honden in de laatste 4 jaar verhuist tegen alle verwachtingen in - allemaal liggend op veilige banken, met kwispelende staarten.

Maar er is nog veel, heel veel te doen voordat Spanje streng gaat optreden tegen mensen als de mannen in het kleine gele huis tegenover de vallei - De lieve honden van Spanje hebben tot januari wanneer de jagers hen weer meenemen naar de dennenbossen, met het touw in de hand.

Dominic Cunnigham-Reid www.cosmicpicture.com